|
|
powrót
Ustawa
o Ochronie Zwierząt
USTAWA
z dnia 21 sierpnia 1997 r.
o ochronie zwierząt.
(Tekst jednolity)
Rozdział
3
Zwierzęta gospodarskie
Art. 12.
1. Kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do
zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania.
2. Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów
i uszkodzeń ciała lub innych cierpień.
3. Zabrania się podawania zwierzętom gospodarskim substancji o
działaniu hormonalnym, tyreostatycznym i beta-agonistycznym w celu
innym niż leczniczy, z zastrzeżeniem ust. 3a.
3a. Dopuszcza się stosowanie substancji o działaniu hormonalnym w
rozrodzie zwierząt gospodarskich.
4. Zabrania się tuczu gęsi i kaczek na stłuszczone wątroby.
4a. Z zastrzeżeniem ust. 4b zabrania się utrzymywania cieląt:
1) powyżej 8 tygodnia życia w pojedynczych boksach,
2) na uwięzi, z wyjątkiem pory karmienia, a w czasie jej trwania
nie dłużej niż jedną godzinę.
4b. Przepis ust. 4a pkt 1 nie dotyczy gospodarstw rolnych, w których
jednocześnie utrzymywane jest mniej niż 6 cieląt.
5. Obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego
gatunku, wieku i stanu fizjologicznego jest zabroniona.
6. Zabrania się importu zwierząt i produktów zwierzęcych
uzyskanych w wyniku chowu lub hodowli z naruszeniem przepisów
niniejszej ustawy.
6a. Utrzymujący zwierzęta gospodarskie przechowuje przez okres 3
lat dokumentację weterynaryjną dotyczącą przebiegu leczenia,
przeprowadzonych zabiegów weterynaryjnych oraz padłych zwierząt.
7. Minister właściwy do spraw rolnictwa w porozumieniu z ministrem
właściwym do spraw środowiska określi, w drodze rozporządzenia,
minimalne warunki utrzymywania poszczególnych gatunków zwierząt
gospodarskich, mając na względzie zapewnienie im właściwej
opieki.
Art. 13.
1. Wprowadzenie dotychczas niestosowanej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej technologii chowu zwierząt wymaga
uzyskania zezwolenia wojewody, stwierdzającego, że technologia spełnia
wymogi określone ustawą.
2. Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej określi, w drodze
rozporządzenia, warunki, tryb i sposób wydawania zezwolenia, o którym
mowa w ust. 1.
Art. 14.
1. Sposób i warunki używania zwierząt do pracy nie mogą stwarzać
nieuzasadnionego zagrożenia dla ich życia i zdrowia ani zadawać
im cierpienia.
2. Zabrania się w szczególności:
1) przeciążania zwierząt,
2) używania do pracy zwierząt chorych lub niedożywionych,
3) używania uprzęży, wędzideł, rzędów wierzchowych, juków,
podków, pojazdów lub narzędzi mogących, ze względu na zły stan
techniczny lub niewłaściwą konstrukcję, spowodować obrażenia
ciała lub śmierć zwierzęcia,
4) używania do popędzania zwierząt przedmiotów lub narzędzi, które
mogą spowodować okaleczenie zwierzęcia,
5) zmuszania do wyczerpującego kłusu lub galopu zwierząt ciągnących
ładunek,
6) używania do zrywki drewna koni poniżej piątego roku życia.
3. Osoba wykorzystująca zwierzęta do pracy ma obowiązek zapewnić
im, w ciągu każdej doby, wypoczynek dla regeneracji sił, właściwy
dla danego gatunku.
do
góry
|
|
